Τον πρώτο χρόνο της ζωής μου ζούσαμε με τους γονείς μου σε ένα μικρό διαμέρισμα ενός δωματίου. Αργότερα, όταν γεννήθηκε η αδερφή μου, μετακομίσαμε σε ένα διαμέρισμα δύο δωματίων, και μετά τριών δωματίων. Έτσι, μαζί με εμένα, μεγάλωναν και τα σπίτια.

Θυμάμαι πώς, όταν μετακομίζαμε, στοιβάζαμε όλα τα πράγματα στο σαλόνι, το οποίο για μένα, ως μικρό αγόρι που ήμουν, μεταμορφωνόταν σε έναν λαβύρινθο από κούτες. Μπαίνοντας από την πόρτα ήταν δύσκολο να φτάσεις στην άλλη άκρη του δωματίου· έπρεπε να σκαρφαλώσεις, να μετακινήσεις τα κουτιά και να τρυπώσεις. Παρόλο που ήταν δικά μας όλα εκείνα τα πράγματα, φαίνονταν μυστηριώδη έτσι όπως δεν ήταν στη θέση τους, σαν εκείνα τα αντικείμενα στην παλιά σοφίτα.

Είναι πάντα περίεργο να περνάς από σπίτια τα οποία δεν είναι πια δικά σου. Όμως συχνά μεταφέρουμε μόνο τα πράγματα, ενώ οι αναμνήσεις μένουν σε μια γωνίτσα της μνήμης μας.